IJsselstein

• Sint Nicolaas Basiliek
  Post adres / Bezoekadres Basiliek
  St. Nicolaasstraat 12, 3401 BS IJsselstein Ut
  
  
• Pauluskerk
  Duitslandstraat 9, 3402 TJ IJsselstein Ut

Telefoon: 030 - 688 12 91

E- mail: info@nicolaasparochie.nl

website: www.nicolaasparochie.nl

Parochieblad: Samengaan
Aantal parochianen: 14.000

Parochie van de H. Nicolaas te IJsselstein.

Onze geschiedenis begint in 1310 toen IJsselstein van de bisschop van Utrecht het recht kreeg een eigen parochie te stichten. Dat was toen de bouw van onze eerste kerk gereed kwam. Omstreeks diezelfde tijd vonden vissers in de IJssel, nabij de buurtschap Eiteren, het beeldje dat we nu kennen als Onze Lieve Vrouwe van Eiteren. De pastoor plaatste het in zijn kerk. Deze kerk moesten we rond 1580 afstaan aan de Hervormden. Toen de katholieken werd verboden hun godsdienst openlijk te belijden doken we onder in schuilkerken eerst aan de Molenstraat en later aan de Havenstraat. Het ging overigens niet allemaal zo stiekem. De katholieken betaalden jaarlijks een bedrag aan de gemeente IJsselstein, die ons daarvoor gedoogden. We bleven aan de Havenstraat totdat in 1887 de nieuwe kerk gereed kwam. Een van de mooiste kerken van de in ons bisdom bekende architect Alfred Tepe. Het is een neo-gothische driebeukige hallenkerk. In de zestiger jaren van de vorige eeuw was de kerk zodanig in verval geraakt dat het toenmalige parochiebestuur besloot de kerk af te breken en nieuw te bouwen. Gelukkig hebben een stel parochianen zich daar met hand en tand tegen verzet. Uiteindelijk kon dank zij een belangrijke rijkssubsidie de kerk toch worden gerestaureerd. Die restauratie werd in 1972 voltooid. De kerk werd als eerste neo-gothische kerk op de Rijksmonumentenlijst gezet en kreeg van de paus de titel basilica minor.
Het eerder genoemde beeldje van OLV van Eiteren kent een roerige geschiedenis. het verdween een paar keer op mysterieuze wijze, werd dan weer teruggevonden en weer in de kerk gezet. Tijdens de beeldenstorm was het verborgen in de rokken van een dame uit IJsselstein. Het heeft een tijd in het voormalige Aartsbisschoppelijke museum gestaan en vervolgens in een klooster. Uiteindelijk is het in 1936 naar IJsselstein teruggekomen. Sindsdien wordt het jaarlijks rond 25 juni in een plechtige ommedracht door IJsselstein gedragen langs Eiteren, waar het ooit werd gevonden. Daarmee werd een middeleeuwse traditie in ere hersteld. Door de vele gebedsverhoringen, die aan het beeldje werden toegeschreven kreeg het de titel ''hulp ter nood''. Na 1936 ontstond er zoveel belangstelling, dat IJsselstein uitgroeide tot een bedevaartplaats, die jaarlijks nog vele pelgrims trekt. Daarmee is IJsselstein een van de weinige bedevaartplaatsen boven de grote rivieren.
IJsselstein is sedert het feodale tijdperk een baronie. Er was een kasteel het stein (stenen huis) aan de IJssel. De oorsprong van de naam van onze stad is dus niet zo moelijk te raden. De baronie bestond uit IJsselstein, Benschop en Noord-Polsbroek. Na in bezit te zijn geweest van diverse adellijke families, kwam de baronie uiteindelijk in handen van het huis van Oranje-Nassau. De baronie werd opgeheven in 1815. De drie delen van de baronie gingen als zelfstandige gemeentes verder. De titel bleef. Onze barones is nu Koningin Beatrix.

Onze parochie heeft twee kerken. De basiliek en de Pauluskerk aan de Duitslandstraat, Tot aan de regiovorming hadden we ieder weekend drie vieringen, twee in de basiliek op zaterdagavond en op zondagmorgen en ook op zondagmorgen in de Pauluskerk. Na Pasen moesten we besluiten de reguliere vieringen in de Pauluskerk te stoppen. De kerk wordt nu alleen nog gebruikt voor incidentele vieringen, koorrepetities etc. Op dit moment is een commissie aan het werk om het parochiebestuur te adviseren over de toekomst van deze kerk.

Onze parochie is behoorlijk omvangrijk. Er zijn ruim 10.500 parochianen. Het aantal vrijwilligers beweegt zich tussen de 500 en 600. Ze zijn georganiseerd in ruim 40 werkgroepen, koren, beleidsgroepen etc., kortom een levendig geheel. Wij zijn druk bezig om te wennen aan het feit dat er geen eigen pastor meer is. Volgens een oud register was omstreeks 1619 Aegidius Hoefakker onze eerste pastoor; bij zijn emeritaat op 1 januari 2006 was pastor Paul Brenninkmeijer onze laatste. Onze eerste uitdaging nu is het opzetten van een goed bezette pastoraatsgroep.
Ondanks alle problemen, die je op sommige momenten ook ziet, gaan we verder op weg, samen met Hem.

Arie Drost